Primair doel van sociale activering is het bieden van ontplooiingskansen aan uitkeringsgerechtigden in een achterstandspositie en het vergroten van hun mogelijkheden tot maatschappelijke participatie, met name om sociaal isolement te voorkomen en te bestrijden. In de praktijk betekent dit dat wanneer op basis van toepassing van de Kansmeter de afstand tot de arbeidsmarkt vooralsnog te groot blijkt te zijn, deze mensen (met ondersteuning van de gemeente) ruimte wordt geboden zich te (blijven) oriënteren op deelname aan het maatschappelijk leven. Deze oriëntatie kan bijvoorbeeld bestaan uit het verrichten van onbeloonde, maatschappelijk nuttige activiteiten. Nog aanwezige arbeidscapaciteit kan hierdoor worden behouden of vergroot, waardoor toekomstige (re)integratie op de arbeidsmarkt in beeld blijft en dichterbij kan komen.

Dat sociale activering effectief is en dat het vergroten van de deelname van deze doelgroep aan sociale activering nodig is, blijkt uit de evaluatie van eerdere projecten. Hieruit  blijkt ook dat het aantal sociale contacten van de deelnemers is toegenomen, dat zij zich meer betrokken voelen bij de maatschappij en dat hun zelfvertrouwen en eigen inzicht in de situatie is toegenomen. Tevens blijkt dat een groot aantal deelnemers uitstroomt naar een vervolgtraject, duurzaam vrijwilligerswerk, scholing of naar betaalde arbeid.

Sociale activeringstrajecten zijn individueel van opzet en op maat. De vaak grote persoonlijke problematiek wordt in beeld gebracht en er wordt werk gemaakt van de oplossing hiervan.